“Ölmek İstiyorum Ama Tteokbokki de Yemek İstiyorum”u bitirdim. Geçen ay İstanbul’da Penguen Kitabevi’nde gezerken çok satanlar reyonunda sürekli karşıma çıkan bu kitabı görmüş, birkaç sayfasına göz gezdirince kendimden bir şeyler bulmuştum. Hal böyle olunca içimde güçlü bir okuma isteği oluştu.
Kitabın fotoğrafını Instagram’da paylaştığımda bir takipçim yazarın geçen ay vefat ettiğini söyledi. Çok şaşırdım. Daha 35 yaşındaydı, uzun yıllar depresyonla mücadele etmişti ve ölüm nedeni açıklanmamıştı. Bu bilgi beni nedensiz bir şekilde huzursuz etti. İçimde kocaman bir üzüntü bıraktı. Umarım depresyon nedeniyle intihar değildir…
Kitaba gelecek olursam, Baek Sehee depresyon mücadelesi için gittiği psikiyatristle yaptığı görüşmeleri kaydedip bir kitaba dönüştürmüş. Amacı kendisi gibi hisseden insanlara yalnız olmadıklarını göstermek. Benim hiç psikolog ya da psikiyatrist deneyimim yok; hatta bu kitabı okurken distimi olduğumu öğrendim. Uzun zamandır depresyonda olduğumun farkındaydım da bunun bir adı olduğunu bilmiyordum. Kİtabı okuyunca birçok semptomu taşıdığımı fark ettim.
Başlarda yalnız olmadığımı bilmek bir nebze iyi hissettirdi ama ilerledikçe içimde garip bir sıkışma oluştu. Sanki kendi zihnimin kapalı bir odasını başkasının üzerinden yeniden okuyormuşum gibi… Baek Sehee’nin iyileşmeye çalışırken sürekli başa dönmesi, bazen çok tanıdık geldi. Bir yerden sonra “ben de böyle bir döngünün içindeyim” duygusu beni rahatsız etti. Psikiyatristinin tavırlarını da yer yer mesafeli ve soğuk buldum; belki de bir okuyucu olarak bana geçen duygu buydu.
Bence kitabın bu kadar çok satmasının en büyük nedeni ismi. Çünkü ismi, kolektif bir yorgunluğa ve günümüz insanının kırılgan yanına direkt temas ediyor. Okuyan herkesin “evet ben de böyle hissediyorum” dediği bir hal var. Fakat kitap içerik olarak biraz boğucu; sürekli aynı duygunun farklı yüzlerini görmek belli bir noktadan sonra ruhen yoruyor.
Yine de değerli bir okuma deneyimiydi. İnsan zihninin karanlık tarafına dürüstçe bakabilen her metin bence kıymetli. En çok da şu düşünce kaldı bende:
“Herkes iyi hissetmenin yolunu arıyor ama bazen o yolun olmadığını kabul etmek bile bir tür iyileşme.”
0 Yorumlar