Bazen mutsuzluk, güneşli bir günde ansızın kapanan hava gibi kalbimin tüm boşluklarına doluyor. Güneşe kanıp tüm çıplaklığıyla iyi hissederken bir anda yağmura tutuluyorum. Ne bir uyarı var ne de kaçacak bir yön. Büyük bir şaşkınlıkla bünyemde olan biteni izliyorum. Tıpkı yağmura yakalanıp nereye gideceğini bilemeyen bir turist gibi.
O turist halindeyken sığınacak hiçbir yer yok. Ne bir çatı, ne bir kapı aralığı, ne de içine girince susacağım bir cümle. Islanmaya mecbur bırakılıyorum. Yağmur içime yağıyor; düşüncelerime, kalbimin aralık bırakılmış yerlerine doluyor.
İnsan o an kendi duygularına bakıyor. Sevincine, alışkanlıklarına, güçlü durma çabasına… Hepsini tek tek yokluyor. İçlerinden biri beni kurtarır mı diye. Bir şemsiye arar gibi. Ama neşenin kumaşı ince, dayanıklılık zaten yorgun, mantık ise bu havada çalışmıyor. Hiçbiri tam olarak açılmıyor.
Kendime sığınıyorum bazen, ama orası da kuru değil. İçim de benimle birlikte ıslanmış. Hatıralar ağırlaşıyor, düşünceler su çekiyor. Küçük bir şey büyüyor, önemsiz sandığım hisler ayaklarımın altını kayganlaştırıyor. Dengede durmak bile çaba istiyor.
En zoru da şu: İnsan başkalarına anlatamıyor. Çünkü bu bir felaket değil, bir kayıp değil, somut bir sebep hiç değil. Sadece içte bozulan bir hava. “İyiydim aslında” cümlesi dilime dolanıyor ama kimseyi ikna etmiyor, beni bile.
Koşsam geçmiyor. Durup beklesem hafiflemiyor. Kendimi toparlamaya çalıştıkça daha çok ıslanıyorum. O yüzden bir yerden sonra mücadeleyi bırakıyorum. Yağmurun beni seçmiş olmasını değil ama şu an burada oluşunu kabulleniyorum.
Islanmak insanı küçültmüyor. Ama inceltiyor. Sesini kısıyor, hareketlerini yavaşlatıyor. Üzerimdeki ağırlık geçmiyor; sadece taşımayı öğreniyor insan..
17.01.26
21.25
P.s : Ne yağmurun ne gözyaşlarımın beni rahatsız etmediği bir zamanlar gerçekten mutluyken gülüşler yüzümde eğreti durmazken, içim huzurla, kalbim aşk ile dolu iken, seyahat etmekten keyif alırken çektiğim birkaç Sırbistan fotoğrafını eklemek istedim bu yazıya...
0 Yorumlar