Bazen bir filme sadece sevdiğimiz bir oyuncu için başlarız ve hiç beklemediğimiz bir anda o film gelip kalbimizin en hassas yerine dokunur. Benim için Pavane tam olarak böyle bir deneyim oldu. Byun Yo-han için, biraz da düşük bir beklentiyle açtığım bu yapım; beni çok şaşırttı ve son zamanlarda izlediğim en güzel, en derin filmlerden birine dönüştü.
Filmde karakterlerin hepsi o kadar derin işlenmiş ki, geçmiş travmalarına rağmen bir şekilde yaşamaya devam etme çabaları insanı hemen içine çekiyor.
Yo-han (Byun Yo-han): Beni en çok etkileyen karakter oldu. Dışarıdan neşeli, özgür ruhlu ve enerjik görünse de, bu görüntünün arkasına kendi yalnızlığını ve mutsuzluğunu saklıyor. O aslında bir "maske" takıyor. Arkadaş canlısı yapısıyla Mi-jung ve Gyeong-rok arasındaki o köprüyü kuran, hikayenin birleştirici gücü o.
Mi-jung: Dış görünüşü yüzünden zorbalığa uğramış, bu yüzden kendini toplumdan izole etmeyi seçmiş bir karakter. Kırılgan görünse de içten içe çok güçlü ve tek huzuru müzikte buluyor.
Gyeong-rok: Eski bir dansçı olma hayalinden vazgeçip otopark görevlisi olarak çalışan, umutsuzlukla dolu içine kapanık bir genç. Mi-jung’a duyduğu ilgi aşka dönüşürken, aslında ona hak ettiği değeri gösteren o eşsiz kişiye dönüşüyor.
Üç karakter de yalnızlık, kayıplar ve kendini kabul etme temaları etrafında dönüyor. Birbirlerine tutunarak beraber iyileşiyor, birbirlerinde teselli buluyorlar. Film, "kusurlu" görülen ruhların birbirini nasıl tamamladığını naif bir dille anlatıyor.
!FİNAL HAKKINDA SPOİLER İÇERİR !
Filmin finali beni en çok sarsan kısımdı. Alışık olduğumuz toz pembe "mutlu sonlardan" çok farklı; hem mutsuz hem de garip bir şekilde huzurlu... Gyeong-rok karakterinin ölümü kalbimizi kırsa da, geride bıraktığı etki muazzam.
Gyeong-rok fiziksel olarak aramızdan ayrılıyor ama onun gidişi, Mi-jung ve Yo-han için yeni bir başlangıç oluyor. Mi-jung artık saklanmak yerine hayatta kendi yerini buluyor; Yo-han ise intihar girişiminin sonrasında uzun bir tedavi görüyor ve o sahte neşesinin ötesinde gerçek bir bağın huzuruna eriyor. Gyeong-rok'un vedası, aslında diğer iki karakterin hayata tutunma gücü haline geliyor. "Bazen birinin gidişi, başkalarının uyanışıdır" cümlesinin en somut halini bu finalde izliyoruz.
Eğer karakter derinliği olan, insanı içsel bir yolculuğa çıkaran ve bittiğinde uzun süre etkisinden çıkamayacağınız bir film arıyorsanız, Pavane kesinlikle doğru tercih. Düşük beklentiyle başlayıp bir başyapıtla karşılaşmanın tadı bambaşka.
0 Yorumlar